Thomas Bernhard’ın Beton’u ve benzeri romanları, modern dünyanın entelektüel boşluğunu teşhir etmek isterken, bu boşluğu tekrar etmekten öteye geçmez. Yazamama, tıkanma ve anlamsızlık gibi temalar bir noktada derinlik üretmeyi bırakır; aynı öfke, aynı bilinç hâli ve aynı şikâyet dili kitaplar boyunca yeniden dolaşıma girer. Bu tekrar, radikal bir estetik tavır olmaktan çok, konusuzluğun konforuna yerleşmiş bir yazarlık pratiğine dönüşür. Modern dünyanın gerçekten boş olması, bu boşluğun defalarca estetize edilmesini haklı çıkarmaz; aksine, modern edebiyatın büyük bir kısmı bu anlamsızlığı aşmak yerine onu iyi yazılmış bir yakınmaya indirger. Bernhard’ın metinleri bu nedenle sarsıcı olmaktan çok, tahmin edilebilir ve yer yer bayağı bir döngü hissi bırakır. Yani kısaca yazar eleştirdiği tüm entelektüel tabiatın kendisine dönüşür. Ya bunu bilinçli yapar ya da bundan kaçamaz.
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.