Müslümanların sokağa çıkmaya dahi çekindiği, işgal altındaki İstanbul’da bir Müslüman kadının sahneye çıkma cesareti, başlı başına imkânsızlığa meydan okumaktır. Kitap, Afife Jale’nin bu meydan okuyuşunu yalnızca tarihsel bir gerçeklik olarak değil, içsel bir tutku ve inanç yolculuğu olarak ele alıyor. Onu ayakta tutan tiyatro aşkı, sarsılmaz iradesi ve annesinin koşulsuz desteği, anlatının duygusal omurgasını oluşturuyor. Savaşın gölgesinde, kocasını geride bırakıp kızının geleceğine inanan ve onun arkasında duran bir annenin varlığı, metne sessiz ama güçlü bir direniş duygusu katıyor.
Yazar, dönemin zorlu koşulları altında tiyatronun gelişimi için emek veren sanatçıları, oyuncuları ve izleyicileri büyük bir canlılıkla resmediyor. Afife Jale’nin hedeflerine doğru kararlı yürüyüşü ile dönemin insanlarının kültürü ve yaşam tarzı iç içe geçerek anlatıya derinlik kazandırıyor. Bu bütünlük, okuru yalnızca bir hayat hikâyesine değil, işgal altındaki İstanbul’un sokaklarına da davet ediyor.
Afife’nin özgüveninin kökeninde, doktor paşa olan dedesinin sanata ve tiyatroya duyduğu ilginin payı olabilir; sanatla iç içe büyümenin ona verdiği cesaret hissedilir. Ancak kitap, aynı zamanda şu soruyu da sezdiriyor: Tiyatrodan tamamen uzak bir ailede doğmuş olsaydı bile, Afife yine Afife olur muydu? Anlatı, bu soruya kesin bir yanıt vermeden, onun kişiliğinin kaderden çok karakterle şekillendiğini hissettiriyor.
Eserin dili son derece akıcı; anlatım ne ağırlaşıyor ne de yüzeyselleşiyor. Okur, satırlar ilerledikçe kendini İstanbul sokaklarında Afife Jale ile yan yana yürürken buluyor. Kitabın en güçlü yanı da tam olarak burada ortaya çıkıyor: Tarihi bir dönemi ve öncü bir kadını anlatırken, okuru duygusal olarak metnin içine çekmeyi başarıyor.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.