Bu kitap bana şunu hissettirdi:
İnsan bazen çok şey yapmak ister ama ruhu yorgundur.
Bazen de hiçbir şey yapamıyormuş gibi hisseder ama aslında en zorunu yapıyordur: beklemek, sabretmek, niyetini diri tutmak.
“Elimden ne gelir?” sorusu, çaresizliğin değil;
aczi fark etmenin sorusu.
Ve aczi fark ettiğin an, kalbin yumuşuyor.
Çünkü bu soru seni kendine değil, Allah’a doğru eğiyor.
Bu kitap bağırmıyor.
Akıl vermiyor.
Yarayı göstermiyor bile…
Sadece yaraya merhem olacak bir sessizlik bırakıyor insanda.
Okurken şunu düşündüm:
“Ben her şeyi düzeltmek zorunda değilim.
Ben sadece elimden geleni, kalbimle ve niyetimle yapmakla mesulüm.”
Bazı sayfalar bir dua gibi…
Bazıları bir iç çekiş…
Bazıları da “tam da buradayım” dedirten bir aynaydı benim için.
Bu kitap bana şunu hatırlattı:
• Her şey kontrolümde olmak zorunda değil
• Her şey hemen iyileşmek zorunda değil
• Ama her şey Allah’ın bilgisi dâhilinde
Ve belki de en güzeli:
Elimden gelen bazen susmak,
bazen ağlamak,
bazen de sadece “Rabbim, Sen bilirsin” demek…
Ben bu kitabı;
yorulanlara, yükünü taşıyamadığını fark edenlere, teslim olmayı yeniden öğrenmek isteyenlere çok yakıştırdım.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.