Merhabalar, Şermin Yaşar’ın kaleminden Söyleme Bilmesinler adlı kitabı yıl içerisinde bir çok okurun sayfasında görmüştüm güzel olduğuna inanmıştım ama biraz da abartılıyordur diye düşünmüştüm fakat yanılmışım az bile övülmüş bir kitap okudum.
Kitapla ilgili küçük bir ânımı anlattıktan sonra inceleme ve beğendiğim alıntıları paylaşacağım. Kitabı çalışma arkadaşımdan bana hediye olarak almasını istemiştim arkadaşım kitabı almak için gittiğinde kitap bölümündeki görevli “ne arıyorsunuz? yardımcı oluyum” diye sormuş arkadaşım da “söyleme bilmesinler” demiş. Bunun üzerine görevli “aramızda kalır merak etmeyin sadece bana söyleyebilirsiniz” demiş:))Buna çok gülmüştük. Kitabın ilk bölümleride aynı şekilde beni güldürdü.
Kitapta bir ailenin iç konuşmalarını okuyorsunuz. Okurken insan kendine ne kadar dürüst olabiliyor dedim evet aklımızdan geçenler var ama kendimize açık ve samimi olabiliyor muyuz. Fazla samimi, doğal üç erkek kardeşin hikayesini okuyacaksınız.
Kitabın sonunda çelişkide kaldım. Sizlerede sorayım;
acaba Kemal Sayar’ın dediği gibi
‘Bırak hakikat incitsin seni, bir yalan avutacağına’ mı? diyerek yaşamalı yoksa;
Ömer Seyfettin’in ‘Yüksek Ökçeler’ hikayesinde olduğu gibi gözümüz görmesin bilmeyelim vicdanımız rahat etsin mi?
Kitabın başını gülerek sonlarını empati kurup ağlayarak okudum. Bu yıl okumadıysanız diğer yıl okuma listenize eklemenizi tavsiye ederim.
*Yapayanlış örülmüş bir hırka giymisim yıllardır, onunla ısınmaya çalışmışım gibi hissediyorum kendimi.
*Neşe bulaşıcıdır falan diyorlar. Yalan. Neşe kolonya gibi bir şey. Dökünüyorsun, o an ferahlıyorsun. Sonra uçup gidiyor burnundan, elinden,üzerinden. Kasvet öyle değil ama, zamk gibi, bulaşıyor ve dokunan herkese yapışıyor.
*Olduğum yerde olmak istemiyorum ama olduğum yerden çıkıp gidemiyorum da.
Yılın 48.inci kitabıydı. Keyifli okumalar dilerim
·
60 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.