"... İnson'a hikâyeyi filmleştirmeyi düşünüp düşünmediğini sorduğumda İnson'un neden hemen bu fikri reddettiğini anlıyorum. Kana bulanmış giysilerle birlikte çürüyen et kokusu, onlarca yıpranan kemiklerin parlaklığı ve daha neler neler sansürlenecekti. Film üzerinden aktarılamayacak bir sürü his hikâyenin içinde aynı o masum insanlar gibi kaybolacaktı. Bu işi yapmaya çalışırken hayatlarımıza kâbuslar sızacaktı. Sınırları aşan bu korkunç şiddetin etkileri ortadan kalkacaktı." (sayfa 233
Bu alıntıyla paylaşmak istedim çünkü bence yazarın 1948 Jeju katliamını anlatırken neden coğunlukla ona değil de onun izlerine, nesillere uzanmış travmatik etkisine baktığını anlamamı sağladı. Ve bu seçimini çok sevdim. Hani böyle insanda fiziksel etki uyandıran kitaplar vardır ya, Veda Etmiyorum da öyle bir etki yarattı bende. Buram buram üşüdüm yahu. Yazarın kullandığı bütün imgeler, temalar içime işledi. Özellikle kar, kuş, alev, ağaç ve tüm bunları katliamla ve uzantısıyla ilişkilendirme biçimi çok hoşuma gitti. Bir de aklıma hep "empati" sözcüğü geldi ama bu kelime İnson ve Gyongha'nın, hatta Hang Kang'ın hissinin yanında hafif kalıyor gibi de geliyor bana. Daha uygun bir kelime bulacağım bu hâle; bizzat yaşamadığı bir şeyin acısını yüreğinin ta içinde hisseden, o acıdan gidemeyen, o acıya veda etmeyen iki arkadaş beni etkiledi. Ve kitabın buna uygun olarak okuyucuya karakterlerle bu denli empati yaşatması, bunun için kullandığı tasvirli dil de epey başarılıydı. Hang Kang okuduğum dördüncü kitabıyla da beni etkiledi. 🩵
·
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.