Nereden Bakarsak Bakalım Öfke Dansı Tek Kişilik Bir Solodur.
Öfke, herkesin duymayı hakkettiği duygulardan bir tanesi. Öfkelendiğimde kendimi kötü hissedirim aslında. Haksızlık ettiğim bir duyguydu bu kitabı okuyana kadar. Oysaki zarif ve güçlü bir şekilde yönetildiğinde belki de en belirgin ve gerçek duygularımızdan biri.
Kişisel gelişim kitaplarıyla aram soğuktur. Okurken kendimi iyi hissetmem. Bana keyif vermezler. Sürekli üstten bir dille yazılmış gibi, hep bir şeyleri en iyi o biliyormuş gibi davranan biriyle konuşuyormuşum gibi hissettirir bana. Bu kitapla fark ettim ki kişisel gelişim kitaplarına bile öfkelenebiliyor insan. Bu kitap bana öfkemi kabullenmeyi öğretti diyebilirim. Biraz uzun sürdü okumam çünkü her bölümde kendimde ve ilişkilerimde öfkemden ve tepkilerimden izler buldum. Kitabın sonlarına doğru yazar “ Başlangıçta küçük düşünün, ama düşünün.” diyor. Kitabı okumaya başladığımdan beri küçük küçük düşündüğümü fark ettim. Ben olsam hangi konumda olurdum? Ben olsam nasıl yönetirdim? Cevaplar da buldum.
Her ne kadar öfke duymak için en az bir etkene daha ihtiyacımız olsa da aslında öfke tek kişilik bir solo dans. Dansın içerisinde nasıl hareket edeceğini, sınırlarını, pozlarını, duruşlarını ve dansı nasıl sonlandıracağını kişi kendisi belirler. Dansı iyi yöneten dansçı bittiğinde huzurlu ve mutlu olur. Tatmin olmuş bir şekilde hayatına devam eder. Öfke dansı da işte aynen böyle.
Öfkemin sorumluluğu benden başka kimseye ait değil. Ve onu nasıl karşılayacağıma da ben karar veririm. Bu düşünce artık zihnime yerleşti. Daha hiçbir ilişkimde (aşk-arkadaşlık-aile fark etmez) denememiş olsam da şimdiden kendimi öfke duygumdan daha güçlü hissediyorum çünkü biliyorum o sadece yaşanmayı hak eden bir duygu ve kontrolü benim elimde.
Öfkesini yaşayamayan veya kontrol edemeyen, benim gibi öfkesinin sorumlusu olarak hep başkalarını gören okurların özellikle kadın okurların şiddetle okumasını tavsiye ediyorum.
İlk defa bir kişisel gelişim kitabından keyif aldım.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.