Daha güçlü bir kalem olmasını beklerdim..
2025’in sonuna yaklaşırken kapattığım bir kitap.
Sayfalarında “sen” vardı, “ben” vardım…
Hayatın tam ortasında duran, çoğu zaman sessizce direnen kadınlar vardı.
Okurken anladım; karşıma çıkan bir kurgu değil, tanıdık bir hâldi.
Kimi cümlede kendimi buldum,
kiminde adı konmamış bir suskunluğu,
kiminde çok iyi bildiğim ama hiç yüksek sesle söylenmemiş duyguları.
Kitap bittiğinde, hikâye içimde kalmaya devam etti.
Yalnız, bazı duyguların daha derin bir seste yankılanmayı beklediğini,
bazı cümlelerin biraz daha cesaret isteyebileceğini de hissettim.
Belki bu yüzden,
okuduklarım kadar söylenmeyenler de eşlik etti bana.
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.