Son Ada’nın Çocukları, Zülfü Livaneli’nin masumiyet ile iktidar arasındaki kırılgan çizgiyi çocukların gözünden anlattığı sarsıcı bir romandır. Yazar, yetişkinlerin “düzen kurma” adı altında yarattığı şiddeti ve baskıyı, adanın en savunmasız tanıkları olan çocuklar aracılığıyla görünür kılar.
Roman, çocukluğun doğayla kurduğu saf ilişkiyi merkeze alırken; korkunun, itaatin ve suskunluğun nasıl öğretildiğini de gözler önüne serer. Ada, bir yandan korunmuş bir dünya gibi dururken, öte yandan iktidarın en küçük alanda bile nasıl kök salabildiğini gösteren bir alegoriye dönüşür. Livaneli, kötülüğü olağanüstü figürlerle değil, sıradan yetişkin davranışlarıyla inşa eder; bu da anlatıyı daha ürkütücü kılar.
Kitabın en çarpıcı yönü, çocukların yaşananlara doğrudan karşı çıkmaktan çok, içlerinde taşıdıkları sessiz yarayla var olmalarıdır. Son Ada’nın Çocukları, kaybedilen masumiyetin yasını tutan, ama aynı zamanda okuru kendi suskunluklarını sorgulamaya davet eden bir metindir.
Sonuç olarak roman, yalnızca çocuklara yapılan bir haksızlığı değil; toplumların, düzen adına vicdanlarından nasıl vazgeçebildiğini anlatır. Okur, kitabı bitirdiğinde adadan çok, kendisiyle baş başa kalır.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.