Kitap Mevlânâ’nın şu sözüyle başlar:
“Doğru ve yanlış kavramlarının ötesinde
uzanan bir toprak var.
Seni orada bekleyeceğim.”
Bu söz kitabın hem kısa bir felsefi özeti olurken hem de içi buruk bir yankısı olur. Kitabın sayfalarını çevirdikçe doğru ve yanlışın, iyi ve kötünün zaman karşısında nasıl anlamını yitirdiğini acı ve üzücü bir şekilde fark etmemek olanaksızlaşıyor. Okurken kesim kesim içimde güzel bir acı his bıraktığını da inkâr etmeyeceğim.
Kötü görünen bir olayın uzun vadede iyi olabileceğini, aynı şekilde iyi görünen bir olayın uzun vadede kötü olabileceğini, zamanın iyi ve kötüyü aynı hizaya getirebileceğini öğrendim. Aslında buna pek “öğrendim” de diyemem; resmen kitabı okuyarak kitapla deneyimledim diyebilirim. İyinin ve kötünün aynı rengin farklı tonları olduğunu, aslında bu iki kavramın birbirinden pek de uzak olmadığını kitabın soğuk ve acı bir gerçeğiyle tattım.
Bu kitapta doğru ve yanlış ya da iyi ve kötü çizgisi yok. Sadece insanın taşıyabildiği kadar hayat var.
Genel olarak hüzünlendirici, duygusal bir kitap olduğunu da belirtmek isterim. Ki yazarı biraz tanıyorsanız, kaleminin her bir mürekkep damlasının gözünüzdeki her bir yaşa denk geldiğini de az çok bilirsiniz. Duygusallık konusunda yazara ekstra bir ödül daha verilmeli bence.
Neyse, fazla uzatmayayım; kitabın konusuna geçeyim. Ana karakterlerimiz olan iki kardeş, Peri ve Abdullah etrafında dönen acı ve hüzün dolu ama biri bunun farkındayken diğerinin bu acı ve hüzünden uzak oluşunu ele alan bir hikâye. Bu hikâye ilk olarak bir masal ile başlarken, o masalın gerçekleşmesiyle biter.
Yazar karakter derinliğini öyle güzel oluşturmuş ki neredeyse her karakterin bir çocukluk hikâyesi ve gelişim evresi var. Dil sade ve akıcı iken yazım tarzı ise genellikle monologlardan ve kısmen diyaloglardan oluşuyor.
Genel olarak beğendiğim bir kitap oldu. Bana tavsiye edene de teşekkür ederken, ben de size hiç geciktirmeden okumanız için tavsiye edebilirim.
Keyifli okumalar şimdiden.
·
107 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.