Herkese selamlarrr…
Yaa hem yaşanmış olaylardan hem de masal aleminin bağrından kopup gelmiş nefis bir kitapla karşınızdayım…
Bir yerlerde şu yazıya rastlamıştım; “ Kitaba başlayanla, kitabı bitiren aynı kişi değil artık.” İşte bu cümle benim özetim oldu bu kitaptan sonra.Bazı sayfaları beni bulutlara kadar çıkartırken bazı sayfalarında okuduğum yerin ağırlığı çöktü.
Ahh ahhh canım “Opaline”.
Bundan önce okumuş olduğum “Ardımda Kalanlar” kitabının geçmiş zamanda yaşanan bir akıl hastanesi olayının aynı dönemlerinde , aynı ülkede gene bir baba yüzünden farklı bir kitapta daha konu olması beni tekrar kahretti.
Neyse ki masalsı konuların daha çok yer alması drama tarafını unutturdu çabucak.
Size bu şaheserin konusundan bahsedeyim;
Öncelikle kitabımız geçmiş ve şimdiki zaman arasında geçiyor. Hikayeyi, Dublin’de kayıp bir kitabevini arayan Henry, kendine yeni bir sayfa açmanın mücadelesini veren canım Martha ve geçmiş zamandaki o dramanın içinde kalan ve masalı keşfeden Opaline’nın anlatımıyla dinliyoruz.
“Opaline, Martha ve Henry çok uzun zamandır kendi hikayelerinin yan karakteri olmuşlardı.
Ancak ortadan kaybolan bir kitabevinin sihri, her şeyden habersiz bu üç yabancının kendi hikayelerinin de en az çok sevdikleri kitapların sayfalarında okudukları kadar sıradışı olduğunu keşfetmelerini sağlayacaktı. Rafların sırrını çözdükçe kendilerini hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığı bir harikalar diyarında bulacaklardı.”
Masallar hep mutlu son ile mi biter ?
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.