Fahrenheit 451 – Ray Bradbury
Kitapların yasaklandığı, düşünmenin tehlikeli sayıldığı bir dünya…
İtfaiyecilerin yangın söndürmediği; tam tersine kitap yaktığı bir düzen.
Ray Bradbury, sade ama derin bir dille bu düzenin içindeki bir adamın uyanışını anlatıyor.
Bu dünyada insanlar “mutlu” sayılıyor.
Ama bu mutluluk; ekranlarla oyalanan, sorgulamayan, susarak uyum sağlayan yapay bir mutluluk.
Aileler aynı evde ama birbirine uzak. Sohbet yok, bağ yok, derinlik yok.
Ve sorgulamak… En büyük yasak.
Guy Montag kitap yakan bir itfaiyeciyken, kelimelerle uyanan bir adama dönüşüyor.
“Gerçekten mutlu muyum?” sorusu düştüğü anda anlıyor ki yanan kitaplar değil; aslında kendileriydi.
Ateşe kulak vermek yerine kelimelere kulak vermeye başlayınca, her şey altüst oluyor.
Ve sonra…
Kitabın sonunda bambaşka bir yerden umut sızıyor.
Montag, kitapları ezberleyen insanlarla karşılaşıyor. Bilgiyi göstermek için değil; kibirlenmeden, zamanı gelince yeniden paylaşmak için…
Çünkü onlar biliyor:
Bilgi bağ kurmak içindir, üstünlük kurmak için değil.
Ve insan bir kez daha kendine soruyor:
“Gerçek mutluluk; susmakta mı, yoksa hatırlamakta mı?”
Fahrenheit 451, okumanın yalnızca bilgi değil;
bağ kurmak, hatırlamak, paylaşmak ve insan kalmak olduğunu hatırlatan çok güçlü bir kitap.
Hani bazı kitaplar vardır; sessizce okunur ama içimizde uzun uzun konuşur…
Heh işte Fahrenheit 451, uzun uzun konuşulacaklardan.
Okumak isteyenlere şimdiden keyifli okumalar
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.