Evren, Atomlardan Değil, Hikayelerden Oluşur
Çok uzun zamandır hissiyat olarak bu kadar yakın ve anlaşılır hissetmemiştim sanırım. Yazarı bir youtube videosunda görüp “ne kadar nahif ve içten konuşuyor” demiştim fakat kitaplarından bihaberdim. Bir vesileyle kitabını görünce, hazır içinde bulunduğum muzdarip duruma karşı bir ufuk açabilir ümidiyle okumak istedim. Aslında şu an yazarken bile kitapta bahsedilen ve ertelememe sebep olacak şekilde idealize ederek incelemeyi istediğim gibi yazamayacağımı düşünüp vazgeçmek istiyorum fakat artık sevgili yazardan öğrendiğim yöntemle samimi olup şeffaflıkla bunun üstüne gitmek istiyorum. Kitaptaki samimi dili her an hissediyorsunuz çünkü yazar zaten kitabı daha kolay yazabilmek için konuştuğunu düşünerek yazdığını ifade ediyor. Hatta sadece bunu değil, kitabın asıl ismini koymak istediği “Yataktan Çıkmadığım Günler” de içerisinde yeri geldikçe kendi hikayesinden örneklemeler ve bu zamana kadar biriktirdiği engin alıntılarla bahsediyor. Yer yer “ yok ya bu kadar da değildir herhalde” diyorsunuz ama herkesin yükünün kendine ağır olduğu bu halde içinden geçtiği o yoğun günleri çekinmeden bizimle paylaşıp tecrübelerini aktarması takdire şayan.Yazarın hassas mizacı çerçevesinde bazı meselelerin daha hassas işlendiği kısımlar var, belki aynı fikirde dahi olmayabiliriz ama ardındaki saf ve iyi niyeti görmek her açıdan teskin edici. Ezcümle aslında ertelemenin bir tepkime olduğu ve bu tepkinin neden olduğu cevabının da hepimizin kendi hikayesinde saklı olduğu gerçeğiyle başbaşa kalıyoruz. Kendi hikayemiz demişken de yazarın ebeveyn-çoçuk ilişkisi ve iç sesle alakalı çıkarımları da göz ardı edilecek tarzdan değil hatta günümüzde içimizdeki çocuk diyerek alaycı yaklaşılan kısımda aslında içimizde kayıtladığımız o hallerin farkında olsak belki kendi hikayemizi de daha iyi anlayabiliriz. Allah enfüstede afaktada var olan yolculuklarımızın yardımcısı olsun…
Dipnot: Benim gibi hayat hikayelerine meraklı kişiler için, yazarın kendi hayatından paylaştığı kısımlarla birlikte yaşadığı o ağır sürece tanıklık edince “acaba ne yaşadı” demekten kendinizi alıkoyamıyorsunuz. Ve son olarak bir kere daha dışarıdan parlak olarak gördüğümüz bir hayatın arkasındaki karanlık tarafı görüyoruz. O yüzden tevekkül edip her halimize hamd etmenin gerekliliğiyle tekrar karşı karşıyayız.
الحمدلله علي كل حال
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.