Noel ruhu yaşatsın diye okudum ruhum daraldı
2025’in son kitabı.
Noel kitabı diye seveceğimi düşünerek ayrıca bayram havasına uysun diye okumak istedim ama hayal kırıklığı yaşadım. Seneyi bu kitapla kapatıyoruz. Gönül isterdi ki sevdiğim bir kitapla olsun ama yapacak bir şey yok. Bundan sonra satın almayı düşündüğüm kitapların önce konusunu öğreneceğim, sevip sevmeyeceğime karar verip öyle satın alacağım yoksa olmuyor böyle. Clarie’nin daha önce kalemini okuduğum için seveceğimi en azından içimi ısıtacağını düşünüyordum ancak kitapta zerre duygu yoktu, çok basit işlenmiş ve dili sıkıcıydı bütün kitabı mimiksiz bir şekilde okuyup bitirdim. Karakterlerin aşkı bana geçmedi, zaten yüzeysel işlenmişler iki arkadaşı okumaktan farksızdı.
Kitabın konusundan ziyade main çiftin iki eski sevgili olması beni rahatsız etti. İlk kez okudum ve bir daha da okumak istemiyorum. Ayrıca tanışmış iki insanın yıllar sonra aralarında bir şeyler yaşaması kitaptan en soğutan etkendir benim için istisnalar olabilir ama genel olarak sevmiyorum bu durumu. Burada ise durum daha kötü, iki eski sevgili. 10 yıl sonra karakterlerin tekrar birbirlikte olması ve bu süreçte sürekli maziden bahsedilmesi rahatsız ediciydi. Karakterlerin cinsel hayatları, 10 yıllık ayrılık sürecinde başkalarıyla birlikte olmalarına rağmen sanki hiç ayrılmamışlar gibi birbirlerine çekilmeleri aşırı tatsız geldi. Üstelik ayrılmalarının nedeni Elias’ın korkaklık etmesiymiş Isabelle’de bir öpücükle mayıştı kaldı çok çabuk affetti hiç samimi gelmediler. İki karaktere de ısınamadım.
Noel ruhunu yaşatmadı ama çiftlik ve kasaba enerjisini, o kasaba insanlarının sıcaklığı güzel yansımış. Onun haricinde karakterler çok boştu, eski sevgiliden yakın arkadaş olmaz ya da korumacı abileri olan kızın çocuk yapmasına rağmen düşman ailenin çocuğuyla mesajlaştım diye abilerinden ödünün korkması gibi mesela.
Xoxo
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.