Serinin elimdeki kitapları, altıncıyı da okuduktan sonra nihayet bitmiş oldu. Geriye kaldı yedi kitap ama heyecanım giderek azaldığı için sonraki yedi kitabı uzun aralar vererek okumaya karar verdim. Aksi halde okuma isteğim tamamen yok olacakmış gibi geliyor bana.
---
Alacakaranlık Bulvarı'nda 66. katta oturan yeni vasilerimiz asansör kullanmadıkları için öksüzlerimiz o 66 katı sürekli tırmanmak zorunda kalıyorlardı ve kitap boyunca yalnızca o merdiveni inip-çıktık desem yeridir. İn-çık, in-çık... Hep aynı şeyler.
Yani açıkçası ben bu seride kitapların nasıl başlayacağını biliyorum, nasıl devam edeceğini biliyorum, nasıl biteceğini de evet, tabi ki biliyorum. Haliyle merak edilecek pek bir şey kalmıyor geriye. Kitapların hepsinde, yazar aralarda sürekli olaya müdahale ediyor; sık sık hikayenin nasıl başladığını, karakterlerin en belirgin özelliklerini ve bazı unutulmaz olayları yeniden hatırlatıp duruyor. Zaten olay örgüsü hiç değişmiyorken bu hatırlatmaların tekrar tekrar yapılmasına neden gerek görmüş anlayamıyorum. Bazı bölümlere başlarken o sırada yaşanan olayın sonunda ne olacağını önceden söylediği de oluyor mesela... Sürekli "bir bırak da okuyayım şu kitabı gözünü seveyim" diyesim geliyor okurken.
Bütün olaylar arasında beni gerçekten şaşırtan tek şey kardeşlerin en küçüğü Sunny. Önceki kitapta bir kılıca karşı dişleriyle savaşmıştı, bu sefer de yine dişlerini kullanarak uzuuun ve düz bir duvara tırmandı. Baya beton bir duvar ve evet, baya keskin bir kılıç...
Yani daha da ne diyeyim bilmiyorum. Aslında son iki kitapta hikaye biraz değişecek gibi oldu ama ceviz kabuğunu bile doldurmuyor maalesef. İkinci kitaptan beri "haksızlık ediyor muyum acaba, sonuçta çocuklara hitaben yazılmış kitaplar bunlar" diyorum ama çocukken okumuş olsam da aynı şekilde düşünürdüm gibi geliyor bana. Umarım devam kitaplarında yeni bir şeyler okumaya başlarız artık.
Talihsiz Serüvenler Dizisi 6 - Alacakaranlık BulvarıLemony Snicket · Doğan Egmont Yayıncılık · 2008453 okunma
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.