Kitap bence daha iyi olabilirmiş ama sakinliği de çok hoşuma gitti benim. Şöyle basitçe anlatacak olsam yürek burkan vedalar ve yeni başlangıçlarla örülmüş sıradan bir yaşam öyküsüydü diyebilirim bu kitap için ama en güzel yanı da tam olarak buydu.
Ana karakterimiz annesinin hastalığı, işinden memnun olmaması ve erkek arkadaşının ona kendisini sürekli değersiz hissettirmesi yüzünden oldukça depresifti ama hayata bakış açısı da çok tatlıydı aslında. Annesine yazdığı mektuplar ve kendi kendini bir şeylere ikna etmeye çalışırkenki kibarlığı da pek bir hoşuma gitti.
Zaman zaman bunun gibi öykülerle kendimi dinlendirmem gerektiğini hatırlamam gerek çünkü kitap okumak bile bazen insanı sinir sahibi yapabiliyor. Bu yüzden bu kitaba teşekkür etmem gerek sanırım.
Kendime kesinlikle daha fazla buna benzer kitaplar bulmam lazım.