El Kızı, edebî değerinin yanında, kuşaklar arası bir bağ kurmamı sağlayan; annemin dul kaldığında susarak taşıdığı yükleri anlamama yardım eden bir roman oldu. Okurken zorlandım ama tam da bu yüzden gerekliydi.
Orhan Kemal, okuru duygusal bir acımaya değil, rahatsız edici bir farkındalığa davet ediyor. Bu yüzden El Kızı beni üzdü ama daha çok öfkelendirdi. Romanı bitirdiğimde içimde kalan duygu şuydu: Bu hikâye sadece bir kadının değil, susturulmuş birçok kadının hikâyesiydi.