Son zamanlarda en çok reklamı yapılan kitaplardan biri "Vatan Millet Samatya" oldu. Ben de kayıtsız kalamayarak büyük beklentilerle okumaya başladım. Seray Şahiner’in dilini ilk kez deneyimledim ve beğendim, ancak kitap genel olarak beklentimin altında kaldı diyebilirim.
Roman, üç kuşağın değişen ve gelişen İstanbul ile birlikte yaşadığı dönüşümü anlatıyor. Bir yanda kentleşme süreci, diğer yanda buna ayak uydurmaya çalışan insanların hikâyesi var. 70’lerden başlayarak 90’lara uzanan kitapta, önce Melek’in çocukluk yıllarına tanık oluyoruz. Olaylar, bir çocuğun gözünden anlatıldığı için masumiyetle harmanlanmış komik ve hüzünlü anlar yaşatıyor okuyucuya. Özellikle annesiyle olan inişli çıkışlı ilişkisinin hayatına nasıl yön verdiğini görüyoruz. Ardından bakış açısı değişiyor ve Melek’in kızı İnci’nin gözünden devam ediyoruz hikayeye. İnci de bize bir çocuğun gözünden aile içi şiddeti anlatıyor.
Kitabın en sevdiğim yanı, çocukların gözünden gündelik hayatın mizahi bir dille anlatılması oldu. Fakat kitapta belirgin bir olay örgüsünün olmaması, hikâyeyi kopuk hale getirmiş bana kalırsa. Bir giriş-gelişme-sonuç bütünlüğü arayanlar için eksik hissettirebilir bu durum. Bunun yanı sıra, istismar konusunun kitap boyunca neredeyse her karakterin yaşadığı bir duruma dönüşmesi beni oldukça rahatsız etti. Elbette önemli bir konu, ancak bu kadar yoğun işlenmesi, erkek karakterleri tekdüze bir biçimde yansıtıyormuş hissi verdi bir noktadan sonra. Diğer bir nokta ise ana karakterle ilgili. Melek’in güçlü bir karakter olarak çizilmesine karşın onun çocukluktan yetişkinliğe hızlı ve yüzeysel bir geçiş yapması, karakterin derinliğini zayıflatmış diye düşünüyorum. Son olarak kitap bana gereksiz uzatılmış gibi geldi.
Sonuç olarak, kitabın dili ve anlatımı güçlü olsa da, olay örgüsünün eksikliği ve bazı konuların abartılı işlenmesi nedeniyle benim için beklentiyi tam anlamıyla karşılamayan bir okuma oldu. Ne diyelim, bazen oluyor böyle...
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.