Hukukçu kimliğiyle öne çıkan Shiro Hamao, Japon edebiyatının önemli suç ve polisiye yazarlarından biridir. Şeytanın çırağı adlı öykü de güzel bir kadının cinayetiyle suçlanan ve yargılanmayı bekleyen mahkum Eizo Shimamura, onu anlayacak ve ona inanacak tek kişinin en başında kendisini bu yola sürükleyen ve davasının görüleceği mahkemede savcılık yapan eski aşkına bir mektup yazar. Bu mektupta kendisini anlamasını ve yardım etmesini ister. Çünkü masum olduğunu, suçlu olmadığını, hatta asıl suçlunun mektubu yazdığı savcının dahi olabileceğini ifade eder. Ve ekler:
"Sizinle tanıştığımda tertemiz bir çocuktum. Sizinle ayrıldığımızda ise, ah! çoktan şeytanın çırağına dönüşmüştüm bile."
İnsanlar ne kadar tesir edebiliyorlar başka insanlara. Davranışlarına, hal ve hareketlerine, karakterlerine, kişiliklerine, hatta ruhlarına bile. Çünkü kendinden masumane, tertemiz bir çocuk gibi bahseden Eizo; karanlık bir çukura düşmüş, çamura bulanmış ve kirlendikçe kirlenmiştir.. adeta Şeytanın Çırağı olmuştur..
Gençlik yıllarında savcıya aşık olan ve birlikte güzel zamanlar geçiren Eizo, savcının başka birine gönlünü kaptırıp hayatından çıkmasıyla adeta yıkılır. O yılın sonbahar aylarında İshihara Sueko adında güzel bir kadınla tanışır. Ona derin bir tutkuyla aşık olur; lakin derin aşkla bağlı olduğu Sueko, kiminle evleneceğine çoktan karar vermiştir.
Ne talihsizlik ama..
Kadınlara lanet eder..
Hem de tüm kadınlara!..
O zamanlar fakir bir hayat yaşıyor, bulduğu her bir kuruşu alkole veriyor, geceleri uyuyamıyor bundan dolayı ölçek ölçek uyku ilaçları kullanıp sefil bir hayat sürüyordu.
Karısı Tsuyuko, kenar mahallelerden bir kafede çalışıyordu. İçmeye gittiği zamanlarda yakınlaşmışlardı. Tsuyuko ona aşık olmuştu; ama o aşık olmamıştı. Sadık ve nazik oluşu onu etkilemiş kısa sürede evlenmişlerdi. Tsuyuko'nun sevgisini hak ettiğini düşünmüyordu. Onu ihmal etti, aldattı, şiddet uyguladı; lakin karısı onu sevmekten ve ona karşı iyi davranmaktan geri durmuyordu. Bu da onun nefretini günden güne arttırıyordu. Günün birinde o çok sevdiği Sueko'nun kocası deprem sırasında göçük altında kaldığında yüreğinde bir şeyler kıpırdanmaya başladı. Böylece eski tutkulu aşkları yeniden alevlendi.
Artık eve uğramıyor ayda bir gelip kısa süre kalıp yeniden Sueko'nun yanına gidiyordu. İçten içe karısından nefret ediyor Sueko'yla aralarındaki en büyük engelin karısı Tsuyuko olduğunu düşünüyor ve onu ortadan kaldırmak istiyordu. Kendi evinde ve Sueko'nun evinde geceleri rahat uyuyabilmek için birer şişe ağır doz uyku ilacı bulunduruyordu. O gece karısına yüksek doz uyku ilacı içirip uyutacak ve ondan tamamen kurtulacaktı. Geceyi Tsuyuko'yla geçirecekti. Önden uyku ilacını kendi içip şüpheye yer vermeden yavaşça gözlerini kapadı. Eşi Tsuyuko ise verilen ilacın yüksek doz olduğunu bildiği için ilacı on parçaya bölüp bir kısmını içmiş ve tatlı bir uykuya dalmıştır.
İşin tuhaf tarafı ise 'ilahi adalet' dediğimiz şey. O gece Sueko yalnızdır ve uykusu bir türlü gelmez. O da kalkıp evde bulunan uyku ilacından yüksek doz alır ve güzelce uykuya dalar; lakin bu dalacağı son uyku olur.
Ne ironi ama değil mi!.
Sabah uyandığında yanı başında Tsuyuko'yu görünce şaşıran ve karısının bilinçli bir şekilde az ilaç kullanmasına öfkelenen Eizo, soluğu çok sevdiği Sueko'nun yanında almak için yola koyulur. Sueko'nun evine yaklaşınca büyük bir kalabalığın toplandığını görür ve usulca yaklaşır... O çok sevdiği, tutkuyla bağlandığı aşık olduğu kadın gözlerinin önünde sırtüstü yatıyordur. Ve derin bir uykuya dalmıştır. Acıdan, üzüntüden ne yapacağını bilemeyen Eizo, bir trene atlar ve uzak diyarlara doğru yola koyulur ve başından geçenleri, yaşadıklarını not defterine ayrıntılarıyla not eder; lakin onu bu davaya mahkum eden bir ayrıntıyı atlar. O da, uyku ilacını kimin alıp öldüğünü oraya yazmamasıdır. İşte bu yüzden o güzel kızın ölümüyle suçlanır ve savcının, güvendiği bir diğer insanın ona inanmasını ister. Masumiyetine inanmasını ister..
Sahi masum mu bunca acıya ve hüzne sebep olan bu insan? Yoksa asıl suça sürükleyen savcı mı suçlu olan?
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.