Goriot Baba, Balzac’ın insanı en çıplak hâliyle ortaya koyduğu romanlardan biridir. Bu kitapta sevgi, özellikle de baba sevgisi, kutsal bir duygu olmaktan çıkar; sömürülen, tüketilen ve sonunda yok edilen bir şeye dönüşür.
Goriot, kızları için her şeyinden vazgeçmiş bir babadır. Servetini, onurunu, sağlığını ve sonunda hayatını… Ancak Balzac burada fedakârlığı yüceltmez. Aksine, karşılıksız sevginin nasıl bir trajediye dönüşebileceğini gösterir. Çünkü bu dünyada sevgi bile, eğer sınırları yoksa, acımasız bir piyasa ilişkisine dönüşür.
Roman yalnızca bir babanın dramı değildir; aynı zamanda Paris toplumunun ahlaki çöküşünün panoramasıdır. Yükselme hırsı, sınıf atlama arzusu ve paranın her şeyin ölçüsü hâline gelmesi, romandaki bütün ilişkileri zehirler. İnsanlar birbirini sevmez; kullanır.
Rastignac karakteri, bu çürümüş düzenin ortasında duran genç bir vicdandır. Onun ikilemi şudur:
İnsan kalmak mı, yoksa hayatta kalmak mı?
Balzac bu sorunun cevabını vermez; çünkü cevabı okurun vicdanına bırakır.
Goriot Baba, sevginin tek başına kurtarmaya yetmediğini, merhametin sınırı olmadığında insanı tükettiğini anlatır. Roman bittiğinde geriye kalan şey acı bir farkındalıktır:
Bu dünyada en çok sevenler değil, en çok vazgeçenler kaybeder.
·
78 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.