Bahçıvan ve Ölüm”ü okurken insanın içi yavaş yavaş ağırlaşıyor ama bu ağırlık rahatsız edici değil; daha çok durup düşünmeye zorlayan bir his. Kitap, ölümü büyük sözlerle anlatmıyor. Aksine, sade bir dilin içine saklayarak, okurun kendi duygularıyla yüzleşmesine izin veriyor.
Bahçıvan figürüyle birlikte hayatın geçiciliği, emek vermenin anlamı ve vedaların kaçınılmazlığı çok doğal bir şekilde anlatılıyor.
Beni en çok etkileyen şey, metnin acele etmemesi oldu. Her şey yavaş ilerliyor; tıpkı yaşlanmak, kabullenmek ve kaybetmeye alışmak gibi. Bir babanın giderek hayattan çekilişini okurken, aslında hepimizin bir gün tanık olacağı o sessiz vedaya hazırlanıyoruz. Kitap bunu dramatize etmiyor, bağırmıyor, gözyaşı dilenmiyor. Zaten etkileyici olan da bu sakinliği.
Okurken zaman zaman durup sayfayı kapatmak istedim; çünkü bazı cümleler insanın içine fazlasıyla oturuyor. “Bahçıvan ve Ölüm”, hayata ve kayba başka bir yerden bakmayı öğreten, sade ama derin bir metin. Bittiğinde ardında bir hüzün değil, daha çok kabulleniş bırakıyor. Sessizliğiyle konuşan, ağır ama kıymetli bir kitap.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.