Şermin Yaşar' ın okuduğum ilk kitabı. Çok sevdiğim bir arkadaşımın tavsiyesi üzerine almıştım. Yillin son günü kendime kattığım her şey adına bu kitap incelemem anı olarak kalsın istedim. Kitabı okurken hiç bitmesin istedim, böyle tadını çıkara çıkara, hiçbir ayrıntısını kaçırmadan okumak istedim ve okudum da. Yer yer kendimi Meltem gibi hissettim; kimsesiz, yanlız ... Ama kendime söz verdim bu haksızlığı kendime yapmayacagim yeni yılda, beni seven benimde sevdiğim insanlar var bu hayatta, sadece bazen karşılıklı göstermeyi bilemiyoruz ondan bu his. Birde galiba herkesin kendine yetebildiği bir çağda sevdiklerimden fazla beklentiye giriyoruz, fazla sevsinler fazla ilgilensiler istiyoruz ama insan bazen kendine bile yetemiyor. Anladım.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.