William Shakespeare’in "Kuru Gürültü"sü, yazarının kaleminden çıkan en zeki, en fırlama ve bir o kadar da insan doğasının kırılganlığını ustalıkla işleyen komedilerinden biri. Oyunun özünde, aslında bugün bile çok aşina olduğumuz "boş yere koparılan fırtınalar" ve "yanlış anlaşılmaların yarattığı kargaşa" yatmakta. Shakespeare, eserin isminde dahi ironik bir oyun yaparak (İngilizcedeki Nothing ve Noting ses benzerliği üzerinden), insanların birbirini yanlış gözlemlemesinin nasıl büyük dramlara veya kahkahalara yol açabileceğini felsefi bir zemine oturtmuş. Bu oyun, sadece neşeli bir aşk hikayesi değil, dedikodunun bir silah gibi nasıl kullanılabileceğini ve toplumsal itibarın ne kadar pamuk ipliğine bağlı olduğunu gösteren zamansız bir ayna gibi.
Shakespeare, Beatrice ve Benedick üzerinden aşka ve evliliğe karşı takınılan alaycı tavrın aslında nasıl derin bir savunma mekanizması olduğunu muazzam bir mizahla işlemiş. Madalyonun diğer yüzünde, Hero karakterine atılan iftira üzerinden gelişen karanlık tonlar, eserin sadece bir kahkaha tufanı olmadığını, aynı zamanda toplumsal yargıların ne kadar acımasız olabileceğine dair ciddi bir uyarı barındırdığını da gösteriyor.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.