Sevgili Arsız Ölüm – Latife Tekin
Sevgili Arsız Ölüm’ü okurken gerçek ile masal, yoksulluk ile hayal, yaşam ile ölüm arasındaki sınırların sürekli yer değiştirdiğini hissettim. Latife Tekin, bu romanda sadece bir ailenin hikâyesini anlatmıyor; toplumun kenarında kalmış insanların dünyaya tutunma biçimlerini, acıyla baş etme yollarını ve hayatta kalma direncini çok özgün bir dille ortaya koyuyor.
Romanın merkezinde Huvat ailesi var ama asıl anlatılan şey, onların yaşadığı yoksulluktan çok, bu yoksulluğun ruhlarda bıraktığı izler. Özellikle Dirmit karakteri, romanın en çarpıcı figürü. Onun hayal gücü, dili ve dünyayı algılayışı, yaşadığı baskıya ve yokluğa karşı geliştirdiği bir savunma gibi. Dirmit’in iç sesi, romanın büyüsünü taşıyan en önemli unsur bence.
Latife Tekin’in dili alışılmışın dışında. Yer yer masalsı, yer yer sert ve gerçekçi. Bu anlatım biçimi herkese kolay gelmeyebilir; ama romanın ruhu tam da burada. Gerçeklik, süslenerek değil; hayalle, söylencelerle ve sezgilerle anlatılıyor. Bu da kitabı sıradan bir aile hikâyesi olmaktan çıkarıyor.
Romanda ölüm, korkulacak bir son olmaktan çok, hayatın içine sızan bir gerçek gibi duruyor. “Arsız” oluşu da buradan geliyor sanki. Sürekli kapıda, sürekli hatırlatılan ama bir türlü tam anlamıyla kovulamayan bir şey. Bu yaklaşım, romanın adını okurken düşündüğümden çok daha derin bir anlam taşıyor.
Sevgili Arsız Ölüm, bana insanların en zor koşullarda bile hayal kurmadan, dile tutunmadan ve kendine başka bir dünya yaratmadan yaşayamayacağını düşündürdü. Kolay okunan bir kitap değil; ama okudukça içine alan, bittikten sonra da etkisi kalan çok güçlü bir roman.
·
1.555 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.