Tanpınar’ın diğer romanlarına göre daha parçalı ve tamamlanmamış bir duygu taşıyor, kitabın hikayesi de ayrı bir konu. Hissettiğiniz eksiklik hissi, kitabın ruhuna çok yakışıyor. Okurken net bir hikâyeden çok, zihnin kendi içinde dolaşmasına tanık oluyoruz.
Romanın merkezinde arayış var ama bu arayış yüksek sesle yapılmıyor. Daha çok içten içe süren, kararsızlıklarla ve gecikmelerle ilerleyen bir hâl bu. Karakterler konuşuyor ama asıl ağırlık, söylenmeyenlerde kalıyor.
Tanpınar burada zaman, bilinç ve yalnızlık temasını daha içe dönük bir yerden ele alıyor. Huzur’daki estetik bütünlük yok belki ama onun yerine daha kırılgan, daha kişisel bir metin var. Bu yüzden Aydaki Kadın, Tanpınar’ı anlamak isteyen okur için önemli bir durak.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.