Bu hayatta başımıza gelenlerin çoğu birbirine benziyor aslında. Dinlemeden yargılamak, anlamaya çalışmadan hüküm vermek… Oysa dinimiz bize zanda bulunmamayı emrediyor. Ama hangimiz buna gerçekten riayet edebiliyoruz? Dilimiz susmadan, kalbimiz düşünmeden karar veriyor. İnsan, başkasının yükünü görmeden kendi terazisini kuruyor.
Acımak tam da bu noktada insanın yüzüne tutulan bir ayna gibi. Bir babanın, bir insanın kaldıramayacağı kadar ağır bir imtihanı anlatıyor. Çünkü burası imtihan dünyası; herkesin sınavı başka, yükü başka. Kimi evladıyla sınanır, kimi yalnızlığıyla, kimi de insanların acımasız yargılarıyla… Reşat Nuri, bu hikâyede bize şunu fısıldıyor: Herkesin yarası görünmez ama derindir.
Kitabı okurken hüzün sessizce oturuyor insanın yanına. Bağırmadan, çağırmadan… İbretlik ama öğüt verir gibi değil; daha çok kalbe dokunur gibi. Anlayana çok şey söylüyor. Çünkü herkesin bir derdi var ve kimse tam değil. Belki de asıl eksik olan, birbirimize karşı merhametimiz. Acımak; başkasına değil, önce kendimize bakmayı öğretiyor
·
1 +1'leme
·180 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.