Savaş, insanı öldürmeden önce eğitir.
Romain Gary’nin Polonya’da Bir Kuş Var’ı bir savaş romanı gibi başlıyor ama asıl derdi savaş değil: insan kalmanın eğitimi.
Sis, açlık, saklanma ve kayıp… Romanın “sığınak” sahneleri bana şunu düşündürüyor: Güvenli yer her zaman coğrafyada değil; bazen yalnızca cümlelerin içinde, bazen de “umudu kesmemek” denen o sert görevde.
Sizce umut bir duygu mu, yoksa bir sorumluluk mu?