Siz hiç bir kitabı okurken baştan sona ağladınız mı?Alıntı
Siz hiç bir kitabı okurken baştan sona ağladınız mı?
Eğer babanızı yenice kaybettiyseniz, yazarın babası gibi bir bahçesi varsa ve kış ayında öldüyse… yani aranızda birden fazla benzerlik varsa, bu kitabı okurken ağlayacaksınız demektir. Bahçıvan ve Ölüm benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Daha ilk sayfalardan itibaren bir roman değil, bir yas günlüğü okuduğumu hissettim. Kitap boyunca yazarla güçlü bir duygudaşlık kurdum; bazı sayfalarda durup nefes almam gerekti.
Bu kitap, bir babanın ölümünün ardından geride kalan oğlun hatıralarla, suçlulukla, pişmanlıkla ve sevgiyle verdiği içsel mücadelenin anlatısı. Yazar babasını idealize etmiyor; onu tüm eksikleriyle, sertliğiyle ve suskunluklarıyla ele alıyor. Bu dürüstlük metni sarsıcı kılıyor. Bahçe metaforu ise kurulamayan cümlelerin ve yarım kalan duyguların güçlü bir sembolüne dönüşüyor.
Teknik açıdan kitap sade ve bilinçli bir dile sahip. Gösterişten uzak cümleler, parçalı anlatı yapısı ve anılarla bugün arasında gidip gelen zaman kurgusu yasın zihinsel dağınıklığını çok iyi yansıtıyor. Kısa bölümler ve tekrarlar metnin ritmini belirliyor; okura sürekli bir iç konuşmanın içindeymiş hissi veriyor.
Bahçıvan ve Ölüm kolay bir okuma değil. Özellikle kayıp yaşamış okurlar için ağır olabilir. Ama tam da bu yüzden kıymetli. Acıyı güzelleştirmeden, hafifletmeden anlatıyor. Bu kitap bir yasla vedalaşmaktan çok, yasla yaşamayı öğrenmeye dair. Bitirdiğimde çok ağladım ama aynı zamanda hafiflemiştim. Çünkü bazı kitaplar sadece okunmaz; insanın içindeki yaraya sessizce oturur. Bu kitap onlardan biri.
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.