Su Üstüne Yazı Yazı Yazmak1000Kitap
Bir İnce-leme
Bu kitabı 23 Temmuz 2025’te okumaya başladım.
2 Ocak 2026’da bitirdim. Yaklaşık altı ay süren bir okuma.
Bu süre, kitabı bilinçli olarak yavaş okumaktan çok, metnin kendi ritmine uymakla ilgiliydi. Su Üstünde Yazı Yazma, hızlanmaya izin vermeyen kitaplardan. Bazen haftalarca kapalı kaldı, bazen birkaç sayfa okuyup bırakmak gerekti. İlginç olan, bu duraklamaların kitabın anlattıklarıyla örtüşmesiydi.
Metin, yazıdan söz ediyor gibi görünse de aslında durma, bekleme, umma ve insanın kendi iç derinliğiyle kurduğu ilişkiye dair bir alan açıyor. Okuduğum süreçte yaşadığım duraksamalar, zihinsel ve manevi sorgulamalarla kitabın ritmi arasında zaman zaman şaşırtıcı bir paralellik oluştu. Kitabı bıraktığım anlarda metin de bir bekleyişten, bir gecikmeden ya da bir uzaklıktan söz ediyordu. Sanki kitabın ritmiyle benim ritmim aynı yerden yavaşlıyordu.
Dil akıcı; hatta yer yer merak uyandırıcı. Buna rağmen kitap “sürükleyici” olmayı hedeflemiyor. Hayat gibi ilerliyor: Bazen açılıyor, bazen daralıyor. Okurdan sürekli ilerlemesini değil, yerinde kalabilmesini istiyor. Bazı bölümlerin anlamı, ancak zaman geçtikten sonra belirginleşiyor.
Kitabın alt damarlarında, sadakat, tevekkül ve teslimiyet meselesi tekrar tekrar hissediliyor. Bu konular, tek seferlik bir nasihat olarak değil; insanın hayatı boyunca karşısına çıkan, her defasında yeniden sınayan bir imtihan olarak ele alınıyor. Sadakatin farklı yerlerden sarsılsa bile, Allah’a ve Peygamber’e olan bağlılığın dağılmadığı sürece yolun bütünüyle kopmadığı fikri metnin sessiz ama güçlü hatırlatmalarından biri. Tevekkülün, bir anda ulaşılan bir hâl değil; kalpte yerleşene kadar yoklukla sınanan, zaman isteyen bir teslimiyet olduğu vurgusu, kitabın genel tavrıyla örtüşüyor. Ve bu yokluğun ardından, yavaş yavaş bir şeylerin olup bitmeye başlaması…
Okuma sürecimde, özellikle kitabın sonlarına doğru anlatılan mümin ile heather arasındaki kıssaya denk geldiğim an, kendi içimde sevgi, iman ve Allah’a yakınlık üzerine yoğun sorgulamalar yaşadığım bir zamana rastladı. Metin bu hâli açıklamıyor ya da yönlendirmiyor; ama okurun o hâlde durmasına eşlik ediyor.
Muhyiddin Şekür’ün bu metindeki tavrı, yazarı öne çıkaran bir tavır değil. Aksine, yazıyı geri çekerek düşünceye alan açma çabası hissediliyor. Bu sadelik, kitabı gösterişli değil ama uzun süre taşınabilir kılıyor. Metin, tek bir okuma biçimine kapalı; zamanla ve hâlle birlikte farklı kapılar aralıyor.
Su Üstünde Yazı Yazma, hızlıca okunup bitirilecek kitaplardan değil. Onunla kurulan ilişki, okuma süresini aşıyor. Belki de asıl mesele, kitabın ne söylediğinden çok, okuru nerede ve ne kadar durdurduğu.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.