“1933 Berbat Bir Yıldı” bana şunu hissettirdi:
Hayat bazen gerçekten kimseye borçlu olmadan insanın üstüne çöküyor.
John Fante bu kitapta edebiyat yapmaya çalışmıyor, yaşıyor. Açlık var, yoksulluk var, başarısızlık var, ama en çok da insanın kendisiyle kavgası var. Büyük cümleler yok; küçük, sert, rahatsız edici gerçekler var. Okurken “abartmış” diyemiyorsun çünkü anlatılan şeyler fazla tanıdık.
Kitap boyunca şunu düşündüm:
Bazı yıllar kötü geçmez, insanı ezer. 1933 öyle bir yıl. Umut var mı? Var ama öyle parlak değil. Daha çok “her şeye rağmen ayakta kalma” umudu. Kimse kimseyi kurtarmıyor. Herkes kendi sırtını duvara dayayıp hayatta kalmaya çalışıyor.
En sevdiğim tarafı şu oldu:
Fante acındırmıyor. Dram satmıyor. “Bak ne kadar kötüyüm” demiyor. Kötü olanı olduğu gibi masaya koyuyor. Bu yüzden kitap samimi. Bu yüzden vurucu. Bu yüzden insanın içine oturuyor.
Bu kitabı okurken keyif almadım.
Ama etkilendim.
Ve bence bazı kitaplar zaten bunun için yazılır.
“1933 Berbat Bir Yıldı”, hayatın romantize edilmediği, sert ama dürüst bir yüzü.
Her ruh haline uygun değil ama doğru zamanda okursan, “yalnız değilmişim” dedirtiyor.
·
80 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.