Bu kitap ruhuma işledi... Kalbimi kırdı... Annem yan odadayken onu özlememe neden oldu.
Okurken anne sonuçta dayanamaz diyorsunuz. Umut ediyorsunuz. Aralarında en azından bir beş dakika olsa bile şu yüzleşme olsun istiyorsunuz. Yok sayılıyor, sonuna kadar yok saylıyor. Ancak evlat için öyle mi? Bazı ailelerin koşullu sevdiği su götürmez doğru ama hiçbir çocuk için bunu duymadım. Son sayfaya kadar anne ile olan bağ kendi kafasının içindeki anılarla bile olsa kopmuyor. Evini terk ediyor, çok uzaklara gidip kendisine yeni bir aile bir düzen kuruyor yine de annesinin onu anlamasını diliyor. Kapısında bekliyor günlerce. Yaşı olmuş altmış. Demiyor ki iş işten geçti bu saatten sonra. Yine de merak ediyor annesini, annesinin yaralarını...
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.