Winter’s Heart (Wheel of Time #9) | Kışın Yüreği(Zaman Çarkı #9)
Goodreads: 3,9/5
1000kitap: 8,7/10
5/5
“Kışı soğurmalıydı, öyle ki kışın yüreği bir Güneşgünü öğlen vakti gibi gelmeliydi.”
“Asla her şeyi bilemezsin,” dedi Lan sessizce, “ve bildiklerinin bir kısmı da her zaman yanlıştır. Belki en önemli kısmı. Bilgelik kısmen bunu bilmekte yatar. Cesaret kısmen yine de devam etmektir.”
Zaman Çarkı’nı ne kadar çok sevdiğimi bilmeyen yoktur artık. Bir süredir bu külliyatı sayıklayarak geziyorum. Bir yandan merak ederek okuyor, diğer yandan hiç bitmesin istiyorum ve beni uzun zamandır bu kadar içine alabilen bir seri olmadı. Külliyatı o kadar benimsedim ki, bunun üzerine ciddi anlamda kafa yordum. Külliyatı çok fazla benimsemiş ve sevmiş olmamda birden fazla sebep var. Fakat en temelinde benim için karakterlerle birlikte büyümek, onların macerasına ve gelişimine tanıklık etmek var. Yazar, karakterlerin yaşadıklarını, okura o kadar güzel hissettiriyor ki… Duygularımı tarif etmekte zorlanıyorum artık bu eser için. Kitabın bana hissettirdiği duygular o kadar yoğun ve güzel ki! Sanırım son kitabı da bitirdiğimde içimde büyük bir boşluk oluşacak. Bu kadar çok sevdiğim ve alıştığım karakterlere veda etmek benim için zor olacak. Hani bir kitap kurgusunun içinde olmak isteseydim; bu, Zaman Çarkı olurdu kesinlikle. Külliyatı okumaya karar vermeden önce uzun uzun düşünmüştüm: “On beş kitap, okumaya ayıracağım zamana değer bir eser mi acaba?” Çok araştırmış ve yine de içimde bir tereddütle başlamıştım. Şimdi gönül rahatlığı içerisindeyim ve kendime hep “İyi ki,” dediğim bir eseri okumuş olmanın mutluluğunu yaşıyorum. Eserde en çok okumaktan zevk aldığım karakterler Rand al’Thor, Mat, Thom, Elayne, Morgase, Lan, Siuan, Moiraine, Tuon. Bu karakterlerden herhangi birisi olmasaydı, kitapta çok şey eksik kalırdı bence. Moiraine’in eksikliğini bir süredir içimde yoğun bir şekilde taşıyorum ve benim sevdiğim tek Aes Sedai idi kendisi. Nynaeve ve Egwene için maalesef aynı şeyi söyleyemeyeceğim: Her ikisi de, ilk kitaptan beri çok uzak olmasam da çok yakın da hissedemediğim karakterler. Mat ve Tuon ikilisinde de son zamanlarda en çok sevdiğim “Oyuncak” ifadesi Ve bir de tabii ki bu kitapta, meşhur Dokuz Ayın Kızı ile tanışmış oluyoruz. Külliyat aldığı övgüyü ve beğeniyi sonuna kadar hak ediyor. Okuyun, bana sonra teşekkür edersiniz Bilmem gerek var mı bu kadar övgüden sonra ama yine de ben belirtmiş olayım: Çoook severek okudum, size de keyifli okumalar dilerim.
·
152 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Fascinating Discovery
Gönderi Sahibi
Biliyor musunuz, şu anda bile aslında o üzüntüyü yavaş yavaş hissetmeye başladım. Kahramanlarla birlikte büyüdüğümü ilk kez bu seride tam anlamıyla hissettim; ve dediğiniz gibi “Bir daha bu kadar güzel bir seri ile karşılaşamayacağım,” düşüncesi de ayrı bir burukluk hissettiriyor. Yolculuk çok güzel ama vedanın yaklaşması biraz hüzün de katıyor insana…
Işığın Anısı da okunduktan sonra hafif bir uğultu duyulmaya başlanıyor. Sanki dünya eskisi gibi olmayacakmış gibi. Göz korkutan tuğla gibi kitaplar bir çırpıda bitmiş ve sırtından bir yük kalkmış gibi hissediyorsun. Muhtemelen bir daha bu denli bir seri okuyamayacağım da diyorsun. Uzun lafın kısası; yolculuğun tadını çıkarın ☕