Kelimelerin Altında Kalanlar1000Kitap
Kitabı bitirdim ama içimdeki o 'bekleyiş' bitmedi. Oğuz Atay bu kez bize bir hikaye anlatmıyor; bizi kendi içimizdeki o karanlık dehlize, kapısını açmaya korktuğumuz o odaya kilitliyor.
Bu kitap, hissederek yaşamaya çalışan ama dünyanın bu samimiyeti kaldıramayacağını bildiği için kendi kabuğuna çekilenlerin 'sessiz çığlığı'dır.
Peki biz neyi bekliyoruz? Sadece korkuyu mu? Hayır... Biz aslında, birilerinin bizi gerçekten 'anlamasını', kelimelerimize ruhuyla dokunmasını bekliyoruz. Ama Atay bize o acı gerçeği fısıldıyor: 'Beni anlamıyorlardı. Zararı yok. Zaten beni daha kimler anlamadı...'
Bu kitabı okuyup bitirdiğinde elinde kalan şey sadece kağıt parçaları değil; bir insanın 'tutunamayışının' en asil vesikasıdır. Eğer sen de sabahları o bir yudum suyun serinliğini ruhunda hissedebiliyorsan, bu kitaptaki karakterlerin neden bu kadar 'yalnız' olduğunu çok iyi anlayacaksın. Onlar, hissetmenin bir 'lanet' sayıldığı bir dünyada, kendi kalplerini korumaya çalışan mültecilerdir.
Çünkü Atay, senin söyleyemediğin, 'İnsanlar neden böyle hissederek konuşmuyor?' diye hayıflandığın o soruyu, bir tokat gibi yüzüne çarpıyor. 'İyi şeyler birdenbire olur,' diyor, 'bu kadar bekletmez.
Bu kitabı okumadıysan, kendi içine doğru yapacağın en büyük yolculuğu henüz başlatmamışsın demektir. Kelimelerin altında kalmaya hazır olun. Çünkü Atay, sizi kurtarmaya değil, sizinle birlikte o enkazın altında 'hissetmeye' geliyor.
Sahi, siz korkuyu mu bekliyorsunuz yoksa bir uyanışı mı?
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.