İncir Kuşları, kadını “güçlü olduğu için dayanan” bir figür gibi sunmaz. Kadın güçlü değildir; güçlü olmak zorunda bırakılmıştır. Hayatta kalması bir zafer değil, bir mecburiyettir. Sessizliği sabırdan değil, hayatta kalma içgüdüsündendir.
Roman boyunca kadının yaşadıkları, “acı ama kader” diye geçiştirilmez. Okur şunu net biçimde görür:
Bu yaşananlar tesadüf değildir.
Bu bir savaş yan ürünü değil, savaşın kendisidir.
İncir Kuşları, erkeklerin kahramanlığını değil; kadınların isimsiz direnişini anlatır. Direniş burada bağırmak, savaşmak, silah almak değildir. Direniş, hayatta kalmaktır. Delirmemektir. Kendinden tamamen vazgeçmemektir.
Bu kitap şunu söyler:
Kadınlar savaşmaz, denir.
Oysa kadınlar savaşın içinde yaşar.
Ve İncir Kuşları, aşkın değil; kadının bedeninden geçen tarihin romanıdır.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.