Hücre romanlar vardır, kapağını açtığınızda bir hikayeye değil, kendinize girersiniz hücre benim için tam olarak bu Gizem Canver, bir mekan anlatmıyor bir hali, bir sıkışmışlığı, insanın iç sesinin yankı yaptığı dar bir boşluğu yazıyor. Emrah’ı okurken onu bir karakter gibi değil, yarım kalmış bir cümle gibi gördüm söylenememiş hayallerden, bastırılmış arzuların sessizliğinden oluşan bir cümle. Oyuncu olma isteği, yüksek sesle dile getirilmeyen ama her nefeste hissedilen çığlığı onun hücresi duvarlardan değil korkudan, suskunluktan ve beklemekten örülmüş. Mehtap, geçmişin puslu bir sabahı gibi dokunduğunda ısıtmıyor, ama üşüdüğünü hatırlatıyor bir ihtimal, bir ya olsaydı sızısı Zilan ise en canlı yeri benim için. Bir karakterden çok, insanın kendi içindeki dürüst bakış konuşmadan anlayan, yargılamadan yanında duran o ses belki de herkesin içinde bir Zilan var ama çoğumuz onu duymamakta ısrar ediyoruz. Hücre’yi bitirdiğimde şunu düşündüm anlatır bazıları ayna tutar aynalardan biri cesaretin varsa bakıyorsun yoksa hızlıca kapatıyorsun puanı kitap kapağından kırdım resim kitap kapağına uygun değil
·
30 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.