Cehenneme Övgü, iyilikle kötülük arasındaki çizgiyi ahlaki bir ders verme niyetiyle değil, insanın karanlık tarafını saklamadan göstererek sorgular. Metin, “cehennem”i dinsel bir mekândan çok, insanın içindeki bastırılmış arzuların, korkuların ve çelişkilerin metaforu olarak kurar. Okur, suçun ve günahın karşısında rahatlatıcı bir mesafe bulamaz; aksine metin, aynayı yüzümüze yaklaştırır.
Yazarın dili keskin ama süssüzdür. Provokatif başlık, içeriğin tonunu belirler: rahatsız eden, yer yer ironik, çoğu zaman da acımasız bir dürüstlük. Karakterler kurtarılmayı bekleyen figürler değil; yaptıklarıyla yüzleşen, bazen de bundan haz alan insanlardır. Bu yönüyle eser, ahlaki üstünlük taslamaz, okuru yargıç koltuğuna oturtur.
Cehenneme Övgü, kötülüğü yüceltmekten çok, onu anlamaya zorlayan bir metindir. Rahatsız eder, çünkü insanın en sevmediği gerçeği fısıldar: Cehennem çoğu zaman dışarıda değil, içimizdedir.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.