Momo, bana göre sessizce konuşan ama insanın içini derinden yoklayan bir kitap. Çok sade bir dili var; çocuk kitabı gibi başlıyor ama sayfalar ilerledikçe yetişkinlere yazıldığını fark ediyorsun.
“Elimizden alınan şey zaman değildi; durup hissetme hakkımızdı.”
Momo, bana zamanın aslında saatlerde değil, kalpte aktığını hatırlattı. Koşarken unuttuğumuz çocukluğumuzu, ertelediğimiz duygularımızı yüzümüze sessizce vuruyor. Gri Adamlar kadar gerçek, Momo kadar saf… Bitirdiğimde acelem vardı ama içimde bir yer durmayı öğrendi.
Momo