Bu kitap tüm çaresiz, boyun eğmek zorunda kalmış ve gidecek hiçbir yeri olmayan kimsesiz kadınlar için yazılmış. Meleğin içine sıkıştığı durumu o kadar iyi anlatmış ki insanlardan nefret etmemek, onlara kızmamak mümkün değil. Kızgınlık ile birlikte kitap hüznü ve çaresizliği de çok iyi ifade ediyor. Yaşanan bir olayın hikayesi aslında. Duyguları yokmuş gibi hoyratça davranılan ve sırf erkeklerin zevkleri için kullandıkları Melek'in hikayesi... Gün geçtikçe yozlaşan toplumda insanların da tüm bu kötülüklere susması şaşırtmıyor doğrusu. Ucu onlara dokunmadığı müddetçe seslerini çıkarmıyorlar. Yanlış olduğunu bile bile. Kitap 1970 lerde yaşanan bir olayı anlatıyor ama günümüze baktığımızda ben bir fark görmek yerine daha da kötü şeyler görüyorum ne yazık ki. Kitapta şu cümle de çok dikkatimi çekti. Karakterlerden biri diyor ki: "Toplumun biz olduğunu bilmiyordum." Ne kadar güzel özetlenmiş aslında. Bizler birey olarak kendimizi yetiştirirsek aslında bir toplumu yetiştirmiş oluruz. Herkes düzeltmeye kendinden başlamalı. Bu kitabı yazarak haksızlığa uğramış, sırf kadın olduğu için suçlanan, kendini koruyamayan, sığınacak tek dalı olmayan, seviyorum derken bile aslında ona kötülük yapılan tüm kadınların sesi olmuş. Pınar Kür'ün yazdığı romanlardan sonra tahrik ve cinselliğe özendirmek gerekçesiyle kitapları infaz edilmek istenmiş. Kitabın sonunda savunmasını okuyoruz. Yani bu kitabı okuyup da böyle şeylere özenen biri varsa eğer kesinlikle tedavi olmalı. Çünkü böyle insanların aramızda dolaşması oldukça korkutucu. Bir kez daha böyle şeyleri gün yüzüne çıkarıp edebiyat sayesinde insanların sesi olmak ne kadar değerli öğrenmiş olduk. İçimde bir üzüntü kaldı. Bir süre bu kitabı düşünüp sindirmeye çalışacağım sanırım.
·
207 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.