Ölümün latif hikayesi…
Ölümün gerçekliğini latif bir dille anlatan roman. Uzun zamandır roman okumuyordum. Hayatımın akışına renk kattı. Koşturmaca ile geçen günleri biraz yavaşlatmaya vesile oldu. Bir çok yönde düşündürdü. …”Bazen düşünüyorum da, acı, en somut fiziksel acı, dünyadan ayrılmamızı kolaylaştırmak için gönderilmiş olmalı.” Zorluğu , zorluklar ardında ki kolaylığı düşündüm bazen…
“Şimdiye kadar Latince’nin ölü bir dil olduğunu bilirdim. Şimdi onun ölümün dili olduğunu biliyorum. Ölüm Latince konuşur.” Bir insana bir şey açıklarken insani dilin önemini , dilin ruha dokunan tarafını düşündüm. Zor anlarda samimiyetle çıkan sözün tesirini veya acıyı kanırtan bir dil varlığını.
“Evet, babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.” Adımız, memleketimiz, vatanımız , anne babamız, vs. Kimlikte yazılan her şey bizim irademiz olmadan bize sunulan şey… ben kimim sorusunun en basit hali ie verilecek yanıtına dair resmi bir açıklama… aslında ben kimim sorunsunun cevabı hayatın son deminde çevrendekilerin vereceği cevapta gizli
Nasıl bilirdiniz ? Kitap bana bunu düşündürdü , bir bahçeden bir bahçeye uğurlanmak… yaşadığımız hayatın kimin hikayesini olduğunu sorgulamak. Rahmetli Şair Bülent Parlakında dediği gibi “ hepimiz ölecek yaştayız” kitapta güçlük kurgusuyla bu mısraları düşündürdü
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.