Yazarın okuduğum ilk kitabı.
Şunu ifade etmeliyim ki, okuduğum kitaplar arasındaki en iyi ithaf yazılarından biridir, bu kitaptaki üç buçuk sayfalık ithaf yazısı. Belki de en iyisi.. Etkileyici idi.
1990 yılında yayımlanan kitap, yazarın birtakım gazete ve dergilerde yayınlanmış yazılarından seçilmiş insan öykülerinden oluşuyor. İstanbul'daki azınlıkların hayat öykülerini anlatıyor, yazar. Öykülere genellikle hasret ve hüzün hakim..
"Enikonu" ve "ayrımsamak." Bu iki kelime dikkatimi çekti. Çok sık kullanmış yazar. Neredeyse her sayfada var. Okurken "bu sayfada da var mı" diye diye okudum kitabı. Enikonu, iyiden iyiye demek...Ayrımsamak ise, bilincinde olmak, sezmek , görmek karşılığında bir kelime..İki sözcük de pek bilinmez. Kitapta gözüme çarpan bir başka nokta da, tümcelerin çok uzun oluşudur. Bazı tümceler yarım sayfa idi.
Bir Yahudi olan Levi diyor ki, "Benim asıl vatanım Türkçedir." Türkçeye gösterdiği özen ve saygıya kitabında tanık olmak mümkün.
Yorumumu bitirirken, Nur Hanım'a değerli hediyesi için teşekkür ediyorum.
Everest Yayınları'ndan çıkan kitap, 175 sayfa..