Bülbülü Öldürmek...1000Kitap
Bir çocuğun bakışından dünyaya bakmak...
Bu masum bakışın yetişkinlerin kirlettiği gerçeklere yavaş yavaş temas etmesi. Kitabın kalbi tam olarak burada atıyor bana göre.
Kitap insanı vicdanıyla baş başa bırakıyor. Başkalarının yüzüne bakabilmek için insanın önce kendi yüzüne bakması gerektiğini söylüyor bizlere. Çoğunluk değişebilir ama vicdan insanın en yalnız ve en gerçek tarafıdır. Açık konuşmak gerekirse ağır bir yük. Çünkü insan bazen taraf seçmekten değil, kendini sorgulamaktan yorulur…
Bülbülü Öldürmek bana şunu hissettirdi. İyilik her zaman yüksek sesle konuşmaz. Bazen sadece dimdik durur. Ve çoğu zaman bunun bir bedeli olur. Kitap bu bedeli anlatırken kahramanlık nutukları atmamış. Daha çok şunu söylemiş gibi. "İnsan olmak zor ama yine de gerekli…"
İnsanlar çoğu zaman görmek istediklerini görür, duymak istediklerini duyar. Oysa anlamak, yargılamaktan çok daha zahmetlidir. Kendini başkasının yerine koymadan, onun yerinde olmanın nasıl bir şey olduğunu düşünmeden kimseyi gerçekten tanıyamaz insan. Tanımadıkları gibi birde eleştirirler ve buna da iletişim derler ah ah...
Bu roman bir adalet hikâyesinden çok daha fazlası bana göre. Bir büyüme hâli, bir vicdan sınavı ve belki de en çok başkasının yerine geçebilme cesareti. Doğru olanı savunmanın çoğu zaman yalnızlık getirdiğini, iyiliğin ise sessiz ama dirençli bir duruş olduğunu hissettiriyor sanki. Empatiyi bir erdem olarak değil de bir zorunluluk olarak görmeyi, yargılamadan önce anlamayı ve ırkçılık temasını çok güzel anlatmış.
"İstediğin kadar saksağanı vur vurabilirsen, ama bülbülü öldürmek günahtır." Ben ise şunu diyorum. "Ne bülbülü öldürün ne de anlamadan, empati kurmadan saksağanı."
Keyifle okuduğum bir kitaptı.
Kitaplar şifanız olsun...
·
68 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.