Uzun zamandır yüreğime dokunan bir kitap okumamıştım
Kitabı bitirdiğimde ağladığım şey hikâye değildi; iki yıl önce yarım kalan cümlelerimdi.
Ben bu kitabı okurken bir hikâyenin sonuna gelmedim.
Ben, bir dostumla yarım kalmış konuşmalarımın sonuna çarptım.
Söylenememiş sözler, ertelenmiş buluşmalar,
“sonra anlatırım” deyip hiç anlatılamayan şeyler gelip karşıma oturdu.
Ağladığım şey ölüm de değildi.
Çünkü ölüm bir an.
Ama yarım kalan cümleler her gün yeniden başlıyor.
Bu kitap bana şunu hatırlattı:
Bazı insanlar gittikten sonra bile konuşma bitmez.
Sadece tek taraflı devam eder.
İçimizden konuşuruz, cevap alamayacağımızı bile bile.
Ve insan en çok da şuna ağlar:
O cümleleri tamamlasaydım belki hiçbir şey değişmeyecekti…
Ama içimde bu kadar ağır kalmayacaktı.
O yüzden gözyaşlarım hikâyeye değil,
Geri alınamayan ana.
Ertelenmiş sevgiye.
“Bir gün mutlaka” denilen ama gelmeyen güne.
Mekanın cennet olsun Serpil ablam…
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.