Roman, ismini yazarın eserini ithaf ettiği karakterin sevdiği şarkıdan alıyor: Samime Sanay’dan “Söyleme Bilmesinler”.
Şermin Yaşar yeni keşfettiğim bir yazar oldu ama okuduğum iki eseri de içimi hayatın kendisiyle doldurdu diyebilirim. Derinlik, çok fazla düşünmeye sevk etme, “aaa böyle mi demek istemiş” gibi fikirlere boğma durumu olmuyor eseri okurken. Sadece hayatın içinde bu kahramanların gerçekten yaşadığının, aramızda olduklarının hatta belki yanı başımızda olduklarının farkına varıyoruz.
Bu roman da aslında 3 erkek kardeşin yaşam koşullarını, iç dünyalarını göstererek başlıyor ama bölümler ilerledikçe yeni karakterler katman katman çıkıyor ortaya ve atılan düğümlerin çözüldüğünü görüyoruz bu sayede.
Anne, yani Mürüvvet, doğrudan ya da dolaylı olarak tüm çocukların evliliğine müdahale etmiş ve bunu kötü niyetle yapmıyor aslında onların iyiliğini istiyor hatta gençken acıyı çekip unutular gibi ifadeler de kullanıyor ama herkesin kendi yolunu kendinin çizmesi gerektiğinin farkında değil maalesef. Çocuklar da annenin bu müdahalelerinden dolayı mutlu değiller ve yaşayamadıkları her şey içinde kalmış koca koca adamların. Mesulü de anne olarak görülüyor onlar tarafından elbette. Buradan çıkarımım, insanlar yaşadıklarının sorumluluklarını alabilmeli ama önce buna imkan tanınmalı oldu.
Çıkıp baksak çevremize görmez miyiz bunu?
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.