Umutlar değil, başkasına inanma cesaretiydi kırılan…
“ Verilen sözler tutulmadığında insanlar, umutlarını değil başkasına inanma cesaretlerini kaybederler. “
Kitap, bir ailenin sessiz sedasız hayatını anlatıyor. Aile bireyleri aynı evin içinde yaşıyorlar ama herkes birbirinden ayrı, birbirine uzak. Kimsenin kulağı kimseye açık değil. Herkes kendi içine kapanmış gibi. Kitap bitip dönüp baktığımda şunu düşündüm: Sanki bambaşka karakterler bir evin içine toplanmış ve yapay bir “aile” oluşturulmuş. Ortak bir bağdan çok, zorunlu bir birliktelik var gibi.
Bu kadar uzaklığın ve kopukluğun içinde romanın asıl teması yavaş yavaş beliriyor: Ortada bir vaat var. Ama bu, yüksek sesle dillendirilen, sürekli hatırlatılan bir söz değil. Aksine, ara ara gündeme gelen, çoğu zaman “bir ara hallederiz” denilerek geçiştirilen bir vaat. Buna rağmen, birileri için hayatın tam merkezinde duran, yaşamının temelini oluşturan bir söz bu.
Kitap boyunca aile bireylerinin başına çeşitli olaylar geliyor. Kimisi sarsıcı, kimisi sessiz ama iz bırakan olaylar. Belki yazarın bilinçli bir tercihi, belki de tamamen benim okur olarak kurduğum bir bağ; ama bu yaşanan olumsuzlukları, verilen sözün tutulmamasıyla ilişkilendirmeden edemedim. Sanki o vaat yerine getirilmedikçe, hayat da karakterlere karşı giderek daha sertleşiyor. Yaşananlar, tutulmayan bir sözün bedelleri gibi duruyor.
Ortada tutulmayan bir söz var ve bana göre Vaat bunu; erteleyerek, susarak ve görmezden gelerek anlatan bir roman. Ve en etkileyici tarafı da tam olarak bu…
·
726 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
