Lanetli Tavşan – Bora Chung
Lanetli Tavşan, okurken sürekli bir huzursuzluk hissi yaratan, ama tam da bu yüzden etkisini uzun süre koruyan bir kitap. Bora Chung’un anlattığı hikâyeler korkutmaktan çok rahatsız ediyor. Çünkü anlatılan şeyler doğaüstü olmaktan ziyade fazlasıyla tanıdık: aile, beden, kadınlık, itaat, bastırılmış öfke ve görünmeyen şiddet.
Kitaptaki öyküler birbirinden bağımsız gibi görünse de ortak bir ruh hâli var. Kadın karakterler çoğu zaman sıkışmış, bastırılmış ya da yok sayılmış durumda. Bu baskı, bazen tuhaf ve grotesk olaylarla, bazen beden üzerinden, bazen de sessiz bir kabullenişle dışa vuruluyor. Tavşan figürü ise masumiyetle lanetin aynı bedende birleşebileceğini simgeliyor gibi hissettirdi bana.
Beni en çok etkileyen şey, korkunun bağırarak değil, yavaş yavaş sızarak verilmesi oldu. Hikâyeler ilerledikçe “bir şeyler yanlış” hissi büyüyor ama çoğu zaman bunun adı konmuyor. Bu belirsizlik, kitabın atmosferini daha da ağırlaştırıyor. Okur olarak tam rahatladığını sandığın anda metin seni tekrar rahatsız ediyor.
Bora Chung’un dili sade ama sert. Abartıya kaçmıyor, açıklama yapmıyor, okuru yönlendirmiyor. Olan biteni gösterip geri çekiliyor. Bu da hikâyelerin etkisini artırıyor; çünkü boşlukları okur kendi korkularıyla dolduruyor.
Lanetli Tavşan bana şunu düşündürdü: Asıl korku, canavarlar değil; normalleştirilmiş şiddet, bastırılan öfke ve görmezden gelinen acılar. Kitap bittiğinde bir rahatlama gelmiyor, aksine insanın içinde huzursuz bir sessizlik kalıyor.
Herkese hitap eden bir kitap değil; ama rahatsız edici metinlerden kaçmayanlar için çok güçlü ve çarpıcı bir okuma deneyimi.
·
1.041 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.