Zincire Vurulmuş Prometheus bir mit anlatısı gibi başlasa da, okur için hızla tanıdık bir insan hikâyesine dönüşür. Burada cezalandırılan yalnızca bir tanrı değildir; doğru bildiğini söyleyen, insanı düşünen ve güce boyun eğmeyen herkesin ortak kaderi anlatılır.
Prometheus’un suçu ateşi çalmak değildir aslında. Asıl suç, insanı karanlıkta bırakmamayı seçmesidir. Bu yüzden zincire vurulur. Zeus’un temsil ettiği güç; korkuyla, cezayla ve itaatle ayakta durur. Prometheus ise acı çekse de geri adım atmaz. Okur, onun çektiği acılara bakarken bir yandan da kendi sustuklarını, kaçtığı ya da cesaret edemediği anları düşünür.
Metin boyunca Prometheus’un göklere, denizlere, toprağa seslenmesi bir yakarıştan çok şahit çağırmaktır. “Bakın” der, “adalet buysa görün.” Bu çağrı, okuru da içine alır; artık tarafsız kalmak mümkün değildir.
Prometheus’un en güçlü yanı, pişman olmamasıdır. Zincirler bedenini bağlar ama iradesini değil. Acı onu küçültmez; aksine duruşunu daha da belirgin kılar. Sessiz ama dimdik duran bir direniş vardır burada. Bu yüzden Prometheus bir mit kahramanı olmaktan çıkar, her çağda karşımıza çıkan bir insan hâline gelir.
Zeus’un gücü serttir ama geçicidir. Prometheus’un direnişi ise zamansızdır. Çünkü onun mücadelesi yalnızca kendisi için değil, başkaları içindir. Kitap bittiğinde Prometheus hâlâ zincirlidir; fakat okurun zihninde tek bir soru kalır:
Asıl zincire vurulmuş olan kim?
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.