"Yazarın son nefesi saklı Fransız Süiti’nin sayfalarında."
Yazarın yaşamının sonunu düşündüğümde, bu kitap kaçınılmaz olarak çok trajik geliyor bana. Okuması bu kadar ağır olduysa, bunun en büyük sebebi sanırım okurken Irène Némirovsky’nin Auschwitz’de öldürüldüğünü biliyor olmamdı. Bu bilgi, metni istemeden bir veda metnine dönüştürdü; her sahneye fazladan bir ağırlık eklendi sanki.
Némirovsky bu kitabı yazarken henüz tutuklanmamış. Yazdıklarının bir gün bir bavuldan çıkıp okunacağını bilmiyor.
En acısı da şuydu: Metni tamamlayacak zamanı olacağını sanıyordu.
Oysa biz okur olarak şunları biliyoruz: Bu satırlar yazıldıktan kısa süre sonra Auschwitz’e gönderildiğini, roman için planladığı bölümlerin hiç yazılamadığını ve geride kalan defterlerin kızları tarafından elli yıl boyunca açılmadığını.
Bu yüzden Fransız Süiti’nde yalnızca bir roman değil, yarım kalmış bir hayatın izi de var. Romanın kendisi kadar, yazılışı ve ortaya çıkış hikâyesi de sarsıcı derecede güçlü bence.
Fransız Süiti’nde Irène Némirovsky, Nazi işgali altındaki Fransa’yı, sıradan insanların gündelik hayatları üzerinden anlatır. Eser aslında beş bölüm olarak tasarlanmış; ancak yazarın Auschwitz’de öldürülmesi nedeniyle yalnızca iki bölüm tamamlanabilmiş.
İkinci bölüm, metnin asıl roman duygusunun belirginleştiği yer. Buraya kadar sabredebilirseniz, bir belgesel okuyor hissinden çıkıp gerçekten bir romanın içine girdiğinizi düşünebilirsiniz. Ama ne yazık ki bu duygu da uzun sürmüyor; çünkü roman tamamlanmamış.
Sonunda geriye kalan şey şudur:
Yarım kalmış bir edebiyat, yarım bırakılmış bir hayat.
Ayrıca, romanın Dolce bölümüne dayanarak, İkinci Dünya Savaşı sırasında işgal altındaki Fransa’da geçen bir aşk öyküsünü anlatan filmi de var; Fransız Lucile ile Alman subayı Bruno arasındaki çekimi anlatır. Kitaptaki duyguların bir kısmını sinemada da görmek isteyenler için bu uyarlamayı izlemek güzel olabilir.
·
162 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.