1980 yılının 04 Temmuz günü güneşin doğmadığı bir memlekete, Çorum'a gidiyoruz.
Yalnızca dönemin siyasi durumuna değil; cehaletin nasıl kukla gibi yönetildiğine, insan canının değersizliğine, inançların körlüğüne tanık olacağız diyeceğim ama zaten tarih bu örneklerle ziyadesiyle dolu değil mi?
Tarihinden ders almamak, yaşadıklarından iflah olmamak, aklı selamete erdirememek gibi kronik bir hastalığı var bu insan denen mahlukatın.
Okumamaktan, anlamadığını okumakta direnmekten, e haliyle sorgulama sisteminin oluşamamasından kaynaklanıyor olsa gerek...
Zira zaten bunu bilen de zalim değil mazlum oluyor...
Zalimin Allahı, mazlumun inancı olması da ne tuhaf bir ironi şu fani dünya da...
İşte bu bitmez tükenmez örneklerden birini daha hatırlatıyor Osman Balcıgil.
Aynı sofrada yemek yediği komşusunun, aynı cenazede bir omuz olduğu hemşerisinin, aynı düğünde halay çektiği dostunun adına din diyerek, siyaset diyerek canını alma hakkını kendinde gördüğü bir tekerrür daha okuyoruz.
Hep bir ağızdan türkü söyleyip
Hep beraber sulardan çekmek ağı
Demiri oya gibi işleyip hep beraber
Hep beraber sürebilmek toprağı
Ballı incirleri hep beraber yiyebilmek
Yarin yanağından gayrı her şeyde
Her yerde
Hep beraber
Diyebilmek için
Onbinler verdi sekizbinini...
Diyenlerin hatrına insanlığın iflah olması, bu uğurda can verenlerin ruhlarını huzur bulması, acılı bir tarih bıraktığımız evlatlara aydınlık bir gelecek kalması, esir düşmüş gelişimin özgürleşmesi, adaletli, aydın ve bağımsız bir Türkiye için güç birliği inancıyla umudumuzu korumaya ve mücadelemize devam ediyoruz.
Teşekkürler sevgili Osman Balcıgil... Bir kez daha yüzleştirdin bizi tarihin gerçekliğiyle...
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.