Çağımızın kültü olmuş bu romanı çok daha önce okumak isterdim ama bir yandan da iyi ki okumamışım diyorum çünkü fazla iyimserliğe kapılıp mutlu ve zafere ulaşan bir son, bir kurtuluş bekleyebilirdim. Ama galiba insanın büyüdükçe daha gerçekçi olabilmesi bir miktar karamsarlaşması anlamını da taşıyor ki kitabın biraz olsun umut taşıyan bir sonla bitmeyeceğini sezgisel olarak fark ediyorsunuz. Kitapta iyimserliğe, umuda dair hiçbir şey yok. Bir direniş ve mücadele bile yok, direnişe kalkışmaya kalkışmaktan ibaret bir eylem var, hepsi bu. Kitapta bizi ümit etmeye sevk eden tek olay Winston ile Julia arasındaki aşk. Bu yüce ve muazzam duygunun tıpkı insanlık tarihi boyunca olduğu gibi, bunca baskının, tutsaklığın, makineleşmenin içinde, bir kara ütopyada da insanın karşısına çıkması ve onun içini bir nebze olsun rahatlatması sevginin her şeye kadir olan mutlak gücünü hatırlatıyor. George Orwell "bu duyguya sahip çıkın" diyor sanki, geçmişten geleceğe seslenerek. Ama beni bundan da fazla etkileyen, insanın başına gelen tüm kötülüklere rağmen iyiliği elden bırakmaması, bile isteye iyiliği seçmek istemesi ile ilgili. Bende iz bırakan o cümleyi buraya da yazarak bu kısa notu bitirmek istiyorum. "Hiçbir yararı olmayacağını bile bile insan kalmanın çok önemli olduğunu düşünüyorsan, onları yendin demektir."
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.