Bu roman, felsefi olarak;
Roman, klasik ahlâk felsefesini sürekli provoke eder. Xu Sanguan’ın eylemleri “iyi” ya da “kötü” kategorileriyle kolayca açıklanamaz. Çünkü:
Kan satmak bir fedakârlık mıdır?
Yoksa çaresizliğin zorunlu kıldığı bir ahlâk dışılık mı?
Burada Aristotelesçi erdem etiği çöker. Çünkü erdem, seçme özgürlüğü gerektirir. Oysa Xu Sanguan’ın dünyasında özgürlük yoktur; yalnızca hayatta kalma zorunluluğu vardır.
Bu bağlamda roman, şunu ima eder: Ahlâk, açlıkla birlikte çözülür.
Bu, Nietzsche’nin “ahlâkın kökeni güç ilişkileridir” düşüncesine de yakındır. Güçsüz olan, ahlâklı olamaz; ancak dayanıklı olabilir.
Roman aynı zamanda baba olmanın ontolojik bedelini sorgular. Baba:
Kendini tüketen
Kanını veren
Ama karşılığında hiçbir metafizik ödül almayan bir figürdür
Bu, geleneksel “kutsal baba” mitinin çöküşüdür. Baba artık Tanrısal değil; biyolojik ve tükenebilirdir.
Bu yönüyle roman, Levinas’ın “öteki için sorumluluk” anlayışına yaklaşır:
Xu Sanguan, kendini çocuklarının varoluşuna rehin verir.
Bu roman, felsefi olarak şunu söyler:
İnsan, en çok yaşamak isterken kendini satar.
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.