Martı Jonathan Livingston – Richard Bach1000Kitap
Kolay okunan, su gibi akan bir kitap. Zaten kısa olmasıyla birlikte akıcılığı birleşince nasıl bittiğini hiç anlamadım. Hikâye sizi sessizce içine çekiyor; farkına varmadan Jonathan’la birlikte yükselmeye başlıyorsunuz.
Kitapta Martı Jonathan Livingston, uçmayı yalnızca karın doyurmak için değil; anlamak, geliştirmek ve aşmak için isteyen bir martı. Ancak çoğunluk sorgulayanı sevmediği için bu isteği yüzünden dışlanıyor. Çünkü sürü için önemli olan sınırları zorlamak değil, kurallara uymak.
Kitabın en çarpıcı tarafı, Jonathan’ın asıl mücadelesinin sürüyle değil, sınırlarla olması. Ona öğretilen “yapamazsın”larla. Uçuşu bir metafor olarak gördüm; insanın kendini aşma arzusu ve potansiyelini tanıma cesareti. Jonathan düştükçe öğreniyor, yalnız kaldıkça güçleniyor. Yalnızlık ona ceza olarak verilse de, Jonathan bu cezayı bir ceza olarak değil, bir geçiş kapısı olarak kullanıyor.
Kitapta özgürlük çok net bir yerden tanımlanıyor: Gerçek özgürlük, başkalarının beklentilerinden değil, kendi korkularından kurtulmakla başlıyor. Jonathan’ın sürgün edilmesi bir son değil; aksine gerçek yolculuğunun başlangıcı oluyor.
İlerleyen bölümlerde öğrenmenin hiç bitmediğini, ustalaşmanın ise paylaşmakla anlam kazandığını görüyoruz. Jonathan dışlandığı yere geri dönüyor; ama bu kez kendini kanıtlamak için değil, başkalarına “sen de yapabilirsin” demek için. Her şey beklediği gibi olmasa da, bilginin ve farkındalığın sorumluluk getirdiğini hatırlatıyor bize.
Bu kitaptan şunu anladım: İnsan korkularını yenmeye ve kendi sınırlarını aşmaya çalıştıkça daha özgür ve daha iyi hissediyor.
Kısa ama yoğun bir kitap. Bana şunu düşündürdü: Hayatta asıl risk düşmek değil, hiç denememek. Sürüde güvende kalmak mı, yoksa yalnız da olsa kendin olmak mı? Jonathan seçimini yapıyor.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.